haykır haykırışlarını zeyneb! en eski aşkın, en son sevincin, en kanayan yaranı.. en dönülmez yolculuğa çık, en uzun şarkıda, en uzun ezgide dinlen… unut! seni kıranlrı değil, kırdıklarını unut, çıkar onları hayatından.

bu gece yalnız ol, yalnızca kendine konuş, yaz… yeni bir sayfa açtığını söyle, kalamayacağını söyle bu gece, evde olmadığını—- kendini kendine sakla herşeyden öte bu gece.

“ben senin kaçmak istediğinde açabileceğin ve sonrasında dünyanın yüzüne çarpıp gidebileceğin bir kapıyım! gel, aç ve kaç… birgün bırakıp gitmek istediğinde herşeyi; kitaplar dolusu rafları, masa üstünde sayfalara meydan okuyan kalemini, duvarlara yapıştırdığın ve unutulmaya yüz tutmuş dipnotlarını;yalnızlık döşeli evini ve belki de kendini ve belki de beni, terketmek istediğinde ardına geçebileceğin bir kapıyım! gel, aç ve kaç!”

kimdi bunu bana diyen? hatırlarsam bırakmamalıyım, aha buraya yazıyorum.